28.1.03
Dag 20 t/m 28
Na Puno zijn we op zoek gegaan naar de Condor, het symbool van Peru. Vanuit Arequipa met een busje naar de Colca Canyon. Om de diepste canyons te bereiken lag er nog wel een pas op ruim 4900 meter op de route, voor ons allen een nieuwe PR.
Een wandeling in de omgeving van Chivay leerde dat een dorpsbewoners onderling mot gehad hadden en een deel nu wel erg primitief leefden tussen keien en onder plastic zeiltjes. De volgende ochtend was het vroeg op staan in de hoop om de condors dit keer wel van dichtbij te aanschouwen. En we hebben maar liefst zes condors mogen spotten, zij het wel op ruime afstand ...
In Arequipa hebben we Goof achtergelaten nadat we nog even de lokale markt hebben leeggekocht om toch nog wat toeristische spulletjes voor het thuisfront in te slaan.
Tussen Arequipe en Pisco ligt een dorpje Nasca alwaar vijf binken een miniscule Cessna zijn ingekropen om de wereldberoemde Nasca Lines vanuit de lucht te bekijken.
Het is erg indrukwekkend hoe mooi diverse afbeeldingen zoals een kolibrie zijn afgebeeld op de grond van een rivierbedding en al vele eeuwen onaangetast bestaan.
's Middags waren we alweer op weg naar Pisco. Dit keer zonder Niels en Esther. Zij waren al vooruit gegaan om een verkennende duik te maken in de Stille Oceaan. Vanuit Pisco zijn we op zoek gegaan naar pinquins, dolfijnen en zeeleeuwen rondom de Islas Ballestas voor de kust van Paracas.
De mogelijkheid om te sand boarden konden enkelen niet voorbij laten gaan en was een reis naar Ica meer dan waard.
Een erge leuke belevenis om dit per lokale bus te ondernemen om vervolgens met z'n zessen in een taxi te stappen. Het boarden was zo inspannend dat men al snel van top tot teen onder het zand zat.
Vanaf Pisco is het nog enkele uren bussen en om alvast te wennen aan Nederland was er een luxe Neoplan bus geboekt. In Lima bleek het overdag een stuk drukker te zijn dan toen we 's nachts, de vier weken ervoor, aankwamen.
We hebben gegeten tegenover het presidenteel paleis en zijn de nacht in gegaan met Lord of the Rings , op z'n Spaans (ondertiteld) gelukkig.
De laatste ochtend hebben we chique ontbeten in een authentiek hotel aan Plaza San Martin.
Blijkbaar toonden we zoveel belangstelling dat de bediening ons spontaan een rondleiding aanbood. We waren het direct met elkaar eens dat deze gelegenheid best kon dienen voor een reunie. Na het ontbijt is Lima door ons ontdekt. Naast een rondleiding door de cathedraal kon ook een bezoek aan China Town en McDonalds natuurlijk niet ontbreken aan ons verblijf in Peru. Aan het eind van de middag nog even de bagage opgehaald en op zoek naar de luchthaven. Na een gezamelijk maaltijd en een moeilijk afscheid van Niels zijn we uiteindelijk het vliegtuig ingeslopen om zo'n 14 uur later op Schiphol te landen. En omdat er bijna niets verkeerd was gegaan de afgelopen weken keken we er vreemd vanop dat de rugzak van Kiet niet was meegekomen...
De volgende dag kwam Niels aan op Schiphol en was ook de ontbrekende bagage terecht opdat alles toch nog goed is afgelopen. Samenvattend kunnen we spreken van een zeer geslaagd project en een vakantie met vele fantastische herinneringen en super foto's. We smachten al naar een reunie.
11:52 PM
15.1.03
Dag 12 t/m 19
Nadat Annemieke helaas haar verjaardag in bed had doorgebracht, vertrokken we de volgende ochtend voor onze jungletocht naar Manu. Deze keer was onze bus ruim op tijd om vervolgens overal en nergens te stoppen voor boodschappen, vergeten spullen, een kapotte koplamp, etc. Kortom, we kregen het idee dat deze trip niet zo zorgvuldig gepland was dan onze Incatrail.
Anyway ons gezelschap was uitgebreid met twee Ierse meisjes. Ik geef het ze te doen met zo'n groep ;-)
Een lange bustocht bracht ons naar het nevelwoud aan de andere kant van de Andes. Hier kregen we onze eerste vogels te zien. Met onze bioloog in ons midden konden we alles snel thuis brengen.
De eerste nacht brachten we door in een hotel net buiten het nevelwoud. Het weer was direct lekker warm en vochtig. Da's even wennen! Een echte tropische stortbui maakt het plaatje compleet. Een goed begin is het halve werk, zeggen ze dan. Gelukkig hadden we de rest van de dagen droog weer.
De volgende dag vertrokken we al weer vroeg om via een coca-plantage naar onze boot te gaan. Tja, na de bolletjes nu dan dus coca, legale plantages voor de cocaleaves die iedereen hier in de thee drinkt. Het werd ons duidelijk gemaakt dat wij schuldig zijn aan de cocaine markt. Zolang er vraag is, zal er aanbod zijn ;-) Oftewel zij kunnen er niets aan doen.
Op de boot begon het wildlife watchen pas echt. Na vele vogels en plasstops op zandbanken, zouden we tegen de avond onze lodge in de jungle bereiken. Vlak daarvoor ontdekte onze stuurman nog een luiaard in de bomen. Onmogelijk te zien, dus volgens een paar mensen hangt deze luiaard hier altijd. Maar goed, het was wel het eerst echte dier dat we zagen. Het volgende was een gezinnetje Capibara's (een soort groot uitgevallen cavia).
Vlak na de popcorn gingen we op kaaimannenjacht. Via de tuin van onze lodge, alwaar Niels een Tarantula wegjoeg terwijl we 'em toch echt op de foto wilden hebben, liepen we door een stikdonkere jungle naar het meertje waar de kaaimannen zouden moeten zijn.
Daar aangekomen, werden we op een vlot gestationeerd en moesten we met onze zaklampen de kust af zoeken naar rood oplichtende ogen. Dat waren dan kaaimannen. De gids zou er eentje vangen zodat wij deze allemaal in onze handen konden houden, jaja ;-)
Anyway het bleek moeilijker dan verwacht, of het was: too high, too big, too far away, oh it's a frog ... kortom een hoop rooie oogjes gezien, maar geen kaaiman gevangen.
De volgende ochtend vertrokken we vroeg om papagaaien te watchen. In een gecamoufleerde boot dreven we voor de likplaats heen en weer. Onder het genot van ons ontbijt genoten we van het schouwspel.
's Avonds bij onze lodge, vlakbij een moeras, dus muggen genoeg, konden we gaan kanoën. Tijdens die tocht heel veel vogels gezien. Erg mooi. De volgende ochtend vroeg werd er weer een kano-tocht gepland. Een aantal van ons dacht dat dat iets te veel van het goede zou zijn en bleef lekker in bed liggen. Spijt als haren op het hoofd want uitgerekend deze tocht was er een complete familie Giant otters te zien.
Die dag zouden we terug vliegen naar Cusco. Daarom vertrokken we vanuit de lodge direct per boot naar Boca Manu international Airport. (in aanbouw dan) Absoluut de moeite waard.
Terug in Cusco kon iedereen zich weer eens heerlijk wassen en de muggenbeten tellen die vrijwel iedereen in overvloede heeft opgelopen.
De volgende ochtend vertrokken we direct met de bus naar Puno. Een hele dag reizen, daar word je dus doodmoe van. Om dan ook maar weer fris aan de slag te gaan de volgende ochtend. Het merendeel van de groep ging op bootexcursie naar het Titicacameer en Kiet en Esther vertrokken al eerder voor een stempel van Bolivia. Een pre-inca-site was daarvoor het excuus ;-)
Vanwege het drukke programma dat nog volgt de komende dagen, was er besloten dat we maar 1 dag in Puno zouden blijven. Dus de volgende dag vertrokken we alweer naar Arequipa. Waar we dan eindelijk een dagje konden luieren. Lekker het Santa Catalina klooster bezoeken en gewoon genieten van het inmiddels heerlijke weer (zon en ruim 24 graden)
11:07 PM
5.1.03
Dag 6 t/m 11
De laatste dag van 2002 hebben we gebruikt om eens te aanschouwen waarvoor we alle kleding, knuffels en het geld hebben ingezameld. Een rondleiding door de verschillende projecten welke Jolanda en Titus de afgelopen zes jaar hebben opgezet.
Titus heeft ons het verhaal vanaf het begin tot aan dit jaar uitgebreid verteld. Vooral de zorg en aandacht voor de kinderen heeft ons het gevoel gegeven dat de stichting erg goed werk verricht voor de straatkinderen van Cusco. De kinderen worden onder andere gestimuleerd om hun tanden te poetsen om hun gebit te behouden.
Oud en nieuw was voor de rest vooral een kwestie van zo vroeg mogelijk naar bed. Want de volgende ochtend moesten we om 5 uur klaar staan om op inca trail te gaan. Uiteindelijk bleek half Cusco zich verzameld te hebben op het plein en begonnen om 12 uur met rondjes te rennen om het plein. Tuurlijk hebben we meegerend. Maar achteraf bleek dat we voor de goede zegen voor het nieuwe jaar ook nog geel ondergoed aan hadden moeten doen. Tis maar even dat je dat had moeten weten.
Vroeg op voor de incatrail, zitten wachten tot half zes en dan blijkt dat de chauffeur zich verslapen had. Maargoed, na de eerste mok coca thee in de bus vallen velen in slaap om hun korte nachtrust te compenseren. Als we onderweg stoppen in ollantay tambo voor in wc stop blijkt de voorband van de bus lek te zijn,
maargoed, na enige inspanningen van de chauffeur en de gidsen krijgen we een geplakte voorband en kunnen we weer verder. Eenmaal op de vertrekplek aangekomen wordt er een complete ontbijttafel gedekt. Met enige verbazing kijken we toe en komen we tot de conclusie dat beschikken over;
1 kok
2 gidsen
11 dragers voor camping spullen en eten
2 dragers voor onze overtollige zware spullen (slaapzakken en matjes)
We schamen ons een beetje, maargoed, we gaan er maar aan wennen voor de komende dagen. We starten na het ontbijt met de tocht. Het eerste stuk is maar 200 meter omhoog, dus lekker om alle spieren van iedereen weer te laten wennen aan het lopen met een rugzak in de bergen. Als we aankomen op de eindlokatie staan alle koepeltentjes, de eettent en de kooktent al en kunnen we ons na enige rust melden voor de thee met koekjes en popcorn. Na de heerlijke driegangen maaltijd die vanaf zeven uur geserveerd gaat iedereen uitgeteld zijn bed in. Een korte nachtrust met een dag trekking als vervolg hakt er bij iedereen flink in.
De volgende dag worden we gewekt om half zeven met een kopje thee in je eigen tent. Genietend van het mooie uitzicht en een kop thee in je slaapzak, wat wil een mens nog meer :-)
Maar na het ontbijt begint de zware dag. We starten met 1200 meter klimmen (van 3000 naar 4200 meter). Na een ochtend flink doorstappen heeft iedereen de top bereikt.
De laatste etappe van de trail was het bezoeken van het fascinerende Machi Picchu. Om 4:00 uur opstaan om rond 5:00 uur voor de poort te staan. Niet dat we er daarmee al waren. Helaas, ook de laatste dag was het ploeteren om er te komen. Volgens de gids was het ongeveer anderhalf uur lopen. Natuurlijk waren er enkele hardlopers welke dit record dachten te kunnen breken. Het NL record is gezet op minder dan een uur. En dit werd beloond met een uitzicht over het Inka stad zonder mistbanken. De langzamere wandelaars werden geconfronteerd met een gigantische mistbank zodat het uitzicht was verdwenen. Later op de dag kwam de zon door en kon iedereen toch nog een goed beeld krijgen van de Inka site.
Na de Inka trail hadden we een rustdag ingepland. Deze was voor sommigen onder ons ook zeer wenselijk. De rustdag viel samen met het heugelijke feit dat een van de reisgenoten jarig was. `s Morgens werd er een gigantische taart ingeslagen voor de jarige job. Annemieke was blij verrast. Samen met het ontbijt had iedereen genoeg achter de kiezen om de ochtend goed door te komen.
10:45 PM
31.12.02
Dag 2 t/m 5
De eerste dagen in Cuzco hebben we het een beetje rustig aan gedaan en op ons gemak de stad een beetje bekeken, er is hier dan ook genoeg te zien. Jolanda had gevraagd of we zin hadden om mee te gaan zwemmen. Zij, Titus en een aantal van hun kinderen gaan vrijwel iedere ochtend een uur voor openingstijd naar het zwembad, zodat ze het zwembad voor hun zelf hebben. Dat leek ons erg leuk, dus allemaal met 2 taxi´s naar het zwembad. De kinderen wilden allemaal bij ons in de taxi. In het zwembad was het eerst even aan elkaar wennen, maar algauw was het dolle pret.
Op elkaars nek zitten, de jongens op die van onze mannen, en dan maar kijken wie het sterkst was. Ze kregen er geen genoeg van. De dames keken toe. Het was erg leuk om te zien. En onder water zwemmen op deze hoogte valt niet mee!
Bij terugkomst heeft Titus de proefdruk van het fotoboek over Los Ninos laten zien. Het wordt een erg mooi boek over hoe het begon, verhalen over alle kids, de manier van leven en heel veel foto's.
We zijn met z'n allen in een busje gestapt om vervolgens ook een beetje van de omgeving van Cusco te zien.
Het busje was voor onze lange mensen ietwat aan de krappe kant, nu weten we hoe een sardientje zich voelt! Met onze gezichten platgedrukt tegen de ramen reden we naar Pisac. Daar hebben we eerst geluncht met uitzicht over de plaatselijke zondagsmarkt.
De markt was erg leuk en toeristisch. Onze reislijdster was streng geweest en we moesten om 2 uur weer bij de bus zijn, want we gingen naar onze eerste Inca site; de ruines van Pisac.
De volgende dag, maar dan iets vroeger, weer het minibusje in met de belofte dat we van plaats zouden wisselen. Het zou een zware, lange dag worden. Als eerste reden we naar Cinchero, een plaatsje op 3700 m hoogte. Daar was een groot Inca-bouwwerk, dat diende als opslagplaats voor hun landbouwprodukten. Helaas hadden ook hier de Spanjaarden alles afgebroken en hun eigen kerk er bovenop gebouwd. Vervolgens zijn we gaan kijken hoe die landbouwprodukten verbouwd werden. Daarvoor zijn we naar Moray gegaan. In een groot diep dal werden aardappels en mais verbouwd op terassen en werd er ook geexperimenteerd naar de beste manier van telen. De terassen zijn in cirkels gebouwd. Hierna zijn we doorgereden naar Salinas waar iedereen al oohhhhh roepende uit de bus rolde, want hier bleek een waanzinnig mooie zoutmijn te zijn.
We zijn langs deze zoutmijn naar beneden gelopen, naar Urubamba.
Na de lunch zijn we naar Ollantaytambo gereden en daar hebben we de rest van de middag doorgebracht op de inca site. Nadat de gids ons van alles had verteld over de site vonden sommigen van ons het tijd worden voor iets spannends. Oftewel gangbare wegen verlaten en als berggeitjes naar beneden komen. Volgens de gids ondoenlijk ... maar ja eigenwijze Nederlanders .. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen ;-)
De gids heeft zijn hele verhaal over Ollantaytambo voorzien van plaatsjes uit een boek dat wij ook graag wilden hebben. Aangezien Esther en Kiet er inmiddels een sport van hebben gemaakt om af te dingen, gaan we er nu ook weer voor. Helaas mocht het niet baten en zijn we uiteindelijk zonder boeken weer terug gegaan.
De terugweg nam nogal veel tijd in beslag en iedereen was erg hongerig. Vandaar dat we direct naar het restaurant zijn gegaan. Daar aangekomen wilden er diverse mensen het nationale Incagerecht Grilled Cuy oftewel gegrilde cavia proberen.
Het vlees is oke, maar de presentatie is werkelijk fantastisch.
5:18 PM
30.12.02
Hallo allemaal.
Iedereen is natuurlijk erg nieuwsgierig of we nog iets mee hebben kunnen nemen naar Peru. Nou, het heeft wat bloed, zweet en tranen gekost maar het is ond daadwerkelijk gelukt om 600 kilo mee te krijgen en bij de ninootjes af te leveren. Ongelooflijk maar waar.
Het verhaal begon al bij Schiphol waar we met veel bluffen en liegen 10 pakketten meer mee hebben gekregen dan toegestaan. Dat leverde dus meer dan 200 kilo extra op. We hebben helaas niet alle tassen mee gekregen die we hadden ingepakt maar over het algemeen is alles wat ons gegeven is aan kleding, speelgoed en knuffels meegegaan. Alle sponsors en donateuren heel erg bedankt want Yolanda stond helemaal paf en is jullie allemaal helemaal dankbaar. Bij het instappen zagen we onze extra pakketten het vliegtuig ingaan dus dat was nog effe juichen want dat hing er nog even om. Het Nashuatape om elke tas is erg herkenbaar en dus erg leuk om te zien.
In Lima heeft Niels de douane betoverd met zijn digitale camara zodat de heren het drukker hadden met foto´s kijken dan onze dertig tassen en zakken controleren zodat we met ongelooflijke mazzel het stoplicht niet hoefden te passeren en zo met alles naar buiten konden lopen. Hier had ik dus al drie dagen nachtmerries over gehad. Het extra tape en de vuilniszakken hebben we dus niet eens hoeven te gebruiken. Gelukkig wisten we niet dat het inmiddels verboden is tweedehands kleding in te voeren. We stonden er dus nu redelijk relaxed en lacherig bij zonder te vermoeden dat ons bij het uitpakken confisquatie en huizenhoge boetes te wachten stond. Hier zouden de bolletjes bij verbleken. Dit goede nieuws hoorden we later pas. We hebben alle spullen naar het depot de eguipage versleept zodat dit depot voor deze nacht compleet vol lag. de volgende ochtend zijn we het weer gaan halen voor het nieuwe inchecken en hier kwamen de problemen. We konden lullen als brugman maar we mochten maar 10 tassen inchecken. Stampei maken en de tranen van Esperu hielpen niet. Ze was niet te vermurwen. Tja wat nu. We hadden er 750 kg doorheen gejaagd en we mochten 320 kg mee nemen. Na lang soebatten zijn er 17 meegegaan en komt de rest nagestuurd.
In Cuzco was het nog even komisch om tranport te regelen want 10 personen vervoeren en zoveel bagage waren ze niet gewend. Uiteindelijk zijn we met 2 minibusjes en alle spullen erin en erop met wat mensen erbij in het hotel aangekomen.
JOEPIE, HET IS GELUKT !!!!!!!
Wil je het geschoten beeldmateriaal ook zien en wil je onze reis verder meebeleven kijk dan regelmatig op onze vernieuwde website www.travel.to/kiet_esperu en je kunt daar ook een berichtje achterlaten. Dat vinden wij ook leuk
Kiet Esperu en de rest
1:53 AM
|
